52 χρόνια μετά, η πληγή παραμένει ανοικτή
Η μεγαλύτερη τραγωδία στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου ξεκινούσε σαν σήμερα, 20 του Ιούλη, πριν από πενήντα δύο χρόνια. Οι παραλίες της Κερύνειας πλημμύριζαν από τα αποβατικά σκάφη του Αττίλα, ενώ ο ουρανός του Πενταδακτύλου σκεπαζόταν από τα αεροπλάνα των αλεξιπτωτιστών. Τα ιερά χώματα της Κύπρου ματώνονταν από την τουρκική εισβολή και μέχρι σήμερα η πληγή παραμένει ανοικτή.
Η ανθρωπότητα, απρόθυμη να αντιδράσει ουσιαστικά, παρακολουθούσε τον κυπριακό Ελληνισμό να αντιστέκεται σθεναρά, αλλά προδομένος να δίνει άνισες μάχες. Ακολούθησαν ο ξεριζωμός χιλιάδων ανθρώπων, η προσφυγιά, οι απώλειες, οι αγνοούμενοι και ο πόνος που άφησε πίσω της η εισβολή.
Μέσα από τα πεδία των μαχών γράφτηκαν αμέτρητες ιστορίες θάρρους και ηρωισμού από ανθρώπους που στάθηκαν απέναντι στην καταστροφή με αυταπάρνηση και αξιοπρέπεια. Ιστορίες που παραμένουν ζωντανές στη μνήμη μας και μας θυμίζουν το χρέος απέναντι σε όσους θυσιάστηκαν.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, ο Ελληνισμός της Κύπρου συνεχίζει να υπομένει την προσφυγιά και τον ξεριζωμό. Περιμένει τη δικαίωση, καρτερά την επιστροφή στις πατρογονικές εστίες και επιμένει να κρατά ζωντανό το «Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι».
Η Ανόρθωσις Αμμοχώστου, ένα σωματείο που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην κατεχόμενη από το 1974 πόλη της Αμμοχώστου, κουβαλά το δικό της χρέος μνήμης. Ως προσφυγική ομάδα, συνεχίζει να κρατά άσβεστη τη σύνδεσή της με τις ρίζες της και να μεταφέρει στις νέες γενιές την ιστορία της πόλης και της πατρίδας μας.
Τιμούμε όσους αγωνίστηκαν, όσους έπεσαν και όσους μέχρι σήμερα περιμένουν την επιστροφή.
Δεν Ξεχνώ. Συνεχίζω να Αγωνίζομαι.